De zieken hier, inclusief mijzelf, zijn aan de beterende hand, alleen Maria snuift, snottert, niest en huilt meer dan ze in anderhalf jaar gedaan heeft.
Ze is op de bank in slaap gevallen.

In plaats van eindelijk verder te gaan in mijn boek, pak ik tekenpapier, een zwart antroposofisch vrijeschoolkrijtje en ga gretig aan het werk.

De foto van de tekening is helaas een stuk minder geslaagd dan de originele tekening, geloof me.

Mariaatje ziek

Sanneke van Hassel

Af en toe komt er een vriend/vriendin langs om bij ons een paar uur voor zichzelf te werken.

Er is altijd wel ergens een tafel beschikbaar waar geen stapels kranten of boeken liggen.

Ik maak dan gebruik van zo'n situatie om te tekenen.

Dat vind ik spannender dan uit het hoofd werken. Het is iedere keer weer een uitdaging om met een frisse blik naar een bekende te kijken en 'de ultieme' tekening proberen te maken. Geen gelijkend portret hoeft het te worden, maar als ik er een aantal maak, zitten er vaak goeie en herkenbare schetsen bij.

Het verschil met een officiele opdracht is, dat ik er wel een gelijkend, maar ook expressieve tekening van wil maken.

inspiratie

Prettig om onverwacht collega's met humor en relativeringsvermogen te ontmoeten, waar het mee klikt.

B.v een gesprek dat gaat over of je commercie en kwaliteit kunt combineren en

hoever je daarin kunt gaan.

Ook weer constateren dat tekenen zo'n totaal andere bezigheid is dan schilderen,

alleen al omdat je eenzelfde onderwerp 30 keer opnieuw kunt tekenen en daarna je er drie kunt selecteren, de rest weggooien of dat je ze allemaal bewaart omdat je toch niet kunt kiezen.

En in een schilderij een gedeelte wegschilderen, stukken probeert beter te maken, tevreden het atelier verlaat en je 2 dagen later toch weer opnieuw een deel met wit of met een kleur overschildert.

Oh en niet vergeten om afstand te nemen en kijken, geconcentreerd kijken.

Waarom pas ik toch zo veel op mijn kleinkinderen, vragen sommige mensen aan mij.

3 1/2 dag per week!

Vraagt men zich dat af, omdat je in deze tijd vooral voor jezelf moet opkomen en zorgen?

Ik vind het weer enorm leuk en inspirerend om de kinderen van mijn kinderen veel te zien, met ze te lezen, tekenen en naar buiten te gaan.

Net als indertijd met mijn eigen kinderen, lukt het me om tussendoor en de overige drie dagen mijn eigen werk te blijven doen.

Ik kan en wil niet kiezen voor alleen het een of het ander.

Bovendien geloof ik zeer in een relaxte, liefdevolle basis voor kinderen in hun eerste jaren.

enkele onsamenhangende stukjes

Ik kijk uit het raam, het is bijna donker, het balcon is glimmend nat. De huizen aan de overkant zijn klaar. Bruinrode steen en rode kunststof platen. De witte deuren hebben ronde ramen, dat is wel erg 70er jaren, niet erg mooi.

Binnenkort schijnt er licht aan de overkant.

Vandaag nauwelijks de deur uitgeweest, veel kranten gelezen. Wel gepind en een snelle koffie bij de E.F.

Wat een leuke vriendelijke mensen werken daar toch.

Maria loopt nu als een kievit, ook buiten door het park, ze loopt spontaan naar kinderen toe, die daar spelen.

De meisjes vinden haar aandoenlijk en ontfermen zich over haar. Maria's belangstelling gaat voornamelijk uit naar een jongetje met voetbal.

Volgende week geen IJburg. Ik neem me voor veel naar het atelier te gaan!

Er moet opgeruimd en vooral hard gewerkt worden.

Ook feliciteert ondergetekende de Opa van Maria met zijn 67e verjaardag!